Bisami?

Maynila, 2007, tanghaling tapat.  Kagagaling ko lang ng eskwela nang makasalubong ko ang dalawang bulag sa may ibabaw ng overpass ng Guadalupe Station ng MRT.  Madalas na akong nakakakita ng mga bulag na kumakanta at nag-gigitara sa daan para kumita ng konting pera.  Hinfak, suki ako ng isang bulag singing sensation (bss) sa may Cubao, malapit sa station ng mga bus papuntang Bulakan.  Matagal ko nang iniimagine kung paano nasulat ni BSS (Bulag Singing Sensation) ang mga katagang “Donation Box: Salamat Po” sa papel nang tama ang spelling.  Di naman sa minamaliit ko ang kakayanan ni BSS na mag-spell pero bulag kaya sya, di ba dapat in brylle (tama ba spelling, dedpish?) sya magsulat?  Anyway, basta fan ako ni manong BSS sa kanyang mga road gigs.  Nauubos ang mga barya ko sa kakarequest (barya ang binibigay ko kasi may tunog yun pag pinatak sa collection box, parang signal yun kay manong na kakanta na sya).  Binabangga-bangga na nga ako ng mga pedestrian kasi naman, tumitigil talaga ako para makinig sa mga songs ni manong.  In fact, may isang song sya na di ko alam ang title pero namemorize ko na dahil lagi nyang kinakanta:

“Tutulungan kitang malimot mo sya,
ibabalik ang dati mong sigla.
Aking gagamutin, puso mong sinugatan,
sugat na dulot ng salawahan.”

Parang ganyan yata ang lyrics.  Sa mga kablog ko, sinong nakakaalam ng title nito?  Kakaiba ang mga choice of songs ni Manong.  Mga di ko alam lahat.  Parang may sarili syang BSS hot accoustic remix.

Anyway, mabalik tayo sa dalawang bulag na nakita ko sa MRT station.

Ang dalawang bulag ay mag-asawa.  Mga siguro in their 50s na sila.  Mukhang may kinuha silang mga makeup and wardrobe manager dahil pinaka-original sila sa lahat ng BSS na napanood ko sa Pinas.  Si manong ay nakacowboy hat,  boots, leather vest, at aviator shades, samantalang si manang naman ay naka-knitted na vest na malalaki ang butas, nakablack na blouse na parang kulambo, kontodo make-up na lahat kulay violet, at ang buhok nya ay parang kay Shirley Temple.   Kung di nyo kilala si Shirley Temple at tinatamad naman kayong mag-google eh ganito na lang:  alam mo yung batang babae sa logo ng Goldilocks?  Ganun na ganun ang buhok nya.  At blonde kung blonde.  Napaisip ako, alam kaya ng mag-asawang BSS na ito na napagtripan sila ng nagdamit sa kanila?

Anywei, tuloy ang kwento.  Heto na nga’t papalapit na ako sa mag-asawa na mukhang katatapos  lang mag-lunch, nang magsimula si Manong na maggitara…

Whoa!   Ang galeng ni manong!  Laglag ang panga ko sa husay niya mag-plucking.  As in, ikalalagnat mo ang talent nya.  Daig si Jimmy Hendrix.  Partida pa yan dahil luma ang electric guitar ni Manong at medyo parang kalawanging lata ang tunog ng kanyang sound system.  Namangha talaga ako’t napanood sa instant unplugged concert ni Manong.  Grabe, parang si Manong na yata ang guitar’s answer to Susan Boyle pagdating sa mga undiscovered talent.  Samantala, si Manang BSS naman ay kakapa-kapa sa asawa nya hanggang sa madakma nya ang mikropono nito (not that mikropono).  Itinutok na nya sa kanyang bibig ang mikropono ni Manong (anlaswa nyo, anoba) at sinimulan na nyang kantahin in her husky sultry silky contralto voice na may vibrato pa ang isa sa mga all-time classic favorite ng mga bidyokehan.

“Bisami… Bisami mutsu… 
Kumu si pwirasta nutchi la oltima bis…”

Tumataginting na 23.75 pesos ang inilagay ko sa collection box ng BSS couple para sa kanilang naihandog na ultimate musical entertainment para sa mga commuters sa katanghaliang tapat.  Bravo!  Ang galing po!  At nagrequest pa talaga ako ng “You don’t have to say you love me” ni Elvis Presley.ü  Sayang nga lang at wala akong videocam that time.  Kung hindi ay naging youtube sensation na rin sana sila at malay mo, mag-guest din sila sa Oprah o sa Ellen Degeneres Show.

* * * * *

Halata bang wala akong matinong maisulat?

Anyway, ang ating Stained Glass Windows of the Day and Night and Morning Too ay ito!

Napicturan ko ito nung grand EB namin nina Rev Siopao at P0kw4ng sa Roma, noong patakbo naming pinuntahan ang Basilica of Sts. Peter and Paul Outside the Walls.  Hindi po sya abstract art, at technically, hindi rin po yari sa glass ang window na ito kundi sa isang uri ng translucent alabaster, ayon na rin sa kwento sa akin ni Aling Wiki.    Ang galing, ano?  Pwede palang gawing bintana ang isang uri ng bato.  Hinfak, hirit na rin ni Aling Wiki, ito ay talagang usong usong bintana ng mga medieval churches noon sa Italy.  Gayunpaman, 19th century addition lang daw ang bintanang ito kasi ito’y isa sa mga donations ng mga benefactors ng Simbahan noong i-restore ang Basilica matapos itong masunog noong 1834.  Hmmm… parang wala na yatang di alam itong si Aling Wiki ah.

God bless!

Mga Pangunahing Dahilan Kung Bakit Baduy Pero Bumebenta ang Otcho-Ocho

Patalastas muna.  Salamat kay Reynz sa kanyang suporta sa isang online patimpalak.   Pasensya na, Kamahalan at overaged na pala ang blog ko.  Gayunpaman, touched pa rin ako’t nakabilang ako sa original list mo.  Tenkyu po!üüü

* * * * *

Tag ito.  Tag.  Ibig sabihin eh sarili ko na naman ang pag-uusapan dito sa post na ito.   Nyayksidudels…

Na-tag ako ni Heleinah (new spelling para cute) ng mga eight things.ü  Bakit eight at hindi ten, di ko alam. Siguro, natakot ang original na may pakana ng tag na ito na baka mapagod sa kakaisip ang mga future na mata-tag, medyo binabaan nya ang requirement.  8 things na lang instead of 10 things.  Hmmm… merciful!

Anyway, tama na ang dada.  Eto na ang Limang Eight Things About Me. 

Utoy’s Pop Quiz Ek-Ek: What does your church wear reveal about you?

Nainspired ako sa success ng mga FaceBook quizzes (na madalas walang kwenta), syempre, gusto ko ring gumawa ng pareho (yung wala ring kwenta).  Gaya-gaya lang, pauso, ganun.  Ang napagdiskitahan kong topic ay ang ating usual Sunday wear, yung mga soot-soot natin kapag nagsisimba tayo, at kung anong sinasabi nito tungkol sa atin.  Bakit kamo yun ang napili kong tapic.  Kasi gusto ko at kasi blog ko ito.  Wag ka nang magulo, kumuha ka na ng bolpen at isulat sa palad nyo ang sagot(sayang ang papel, save the forest tayo).  Sige na’t multiple choice naman ito.  At syempre, true to FaceBook tradition, this quiz is “scarily accurate!” 

Oh meyn, top teyn!

May mga kakaibang pangyayaring nagaganap sa aking blog.  Una ay sa araw na ito lang ay nakatanggap ako ng 107 spams.  Siguro, normal lang ito sa ibang bloggers pero sa akin, wierd ito, kasi in a week, di sumosobra sa dalawa o tatlo lang ang spam comments na natatanggap ko.  Pangalawa, biglang nabago ang itsura ng blog ko.  Ang blog roll ko ay biglang lumitaw, not on the sidebar, but on the bottom of the page.  Hmmm… Na-virus kaya ang blog ko?

Pero hindi iyan ang tunay na mahalaga sa akin.  Ansaya-saya ko dahil may natanggap akong comment from HRH Reyna Elena the other day.  May surprise daw sya sa akin.  Syempre, kapag ang Reyna ang nagsabi sayo nyan, magkandarapa ka dapat, diba?  Yun nga ang ginawa ko at ito ang tumambad sa aking mga matang may vow of chastity  (salamat pala kay Darbz kasi ninenok ko sa site ng Exodians ang screen capture na ito):

Ang Di Mo Akalaing Advantages ng Pagkakaroon ng Nanay sa Kabilang-Buhay

Ang akala ng lahat, nag-OFW ako dito sa France kaya panay ang parinig nila ng mga pasalubong pag-uwi ko.  Nyemas naman eh.  Seminarian po ako, di naman po ako nag-engineer, nag-programmer, nag-nurse, nag-seaman o nag-teacher sa ibang bansa.   Kung may kinita man ako sa pagbabasbas ng patay o panggogoyo ng mga kabataang Pranses tungkol sa salita ng Diyos, eh istampita’t nobena lang ang kayang bilhin nun.

Ang Kasaysayan ng Pan-Fried Pink Salmon with Mustard and Cream Sauce

Nakalimutan ko na holiday nga pala kahapon.   Ibig sabihin ay di papasok ang katulong namin kahapon so walang ibang magluluto kundi ako.  Hayun, sa sobrang kakapanood ng parada at musiko kahapon ng umaga eh SMY, meron na lang akong 20 minutes para magluto! 

If my entire life can be packed in one day, I’m in the middle of a rush hour, right now…

yup, alam ko, wala na namang entry si Utoy.

Ewan ko, busy period lang talaga ako, mga kapatid.

Bear with me.

For the meantime, I’ll post a stained glass window every other day hanggang sa magkaoras na ulit ako para makasulat.   Tiis-tiis muna sa mga pictures, mga anak.  Isipin nyo na lang, photoblog ito.  Hehe… At inuulit ko po sa lahat, akin po ang mga pictures na ito.  Pinaghirapan ko silang picturan kahit na maraming restrictions sa loob ng museo o simbahan.  Magpaalam naman po kayo kung gagamitin nyo ang mga pictures ko.  Kung hindi… isusumbong ko kayo kay Papa Jesus.  Sige kayo.

Eto na pala ang ating stained glass window of the day!  Maganda ito, pramis.

Flowers For You!!! (by a celebrity guest blogger)

Para sa post na ito, naimbitahan ko si Glesy the Great na mag-guest blogger sa akin.  Na-attain na po ni Glesy ang celebrity status sa Pinoy blogosphere bilang guest blogger ng mga bigating mga Filipino datkomistas at wordpress bloggers.  At kung ayaw nyong maniwalang sikat si Gles, heto po ang list of more popular guestings ni Glesy in chronological order:

1.   HALLOWEEN SPECIAL BY GLESY THE GREAT (for Azrael)
2.   GLESY THE GREAT’S OWN VERSION: THE STORY OF NATIVITY (for Heleyna)
3.   GLESY THE GREAT’ VERSION OF BEAUTY AND THE BEAST (for Joycee)
4.  HAPPY HEARTS DAY (for Potsquared)
5.  MAYORDOMA NI KENGKAY (for Kengkay)
6.  I, GLESY THE GREAT SOLEMNLY SWEAR?  (for mommy Kengkay ulit)
7.  HE SAID, SHE SAID (for Burinj)
8.   HE SAID, SHE SAID (for Kirksydney)
9.  TONG TONG PAKITONG KITONG (for Lhay)

Ang especialty po nya ay humor posts, with a heart and a brain.   At kung hanggang ngayon eh di mo pa rin kilala si Glesy d’Great, well.. bahala ka, di ka cool.

Syempre, gusto kong makasama sa prestihiyosong listahan na yan kaya na-Fear Factor ko po si Glesy sa aking Bulaklak Post Challenge.  Napakarami ko po kasing mga bading na bading na litrato ng mga bulaklak na di ko naman maipagmalaki dahil di ako makapagsulat ng post about flowers, without any reference to human female anatomical parts.  Kaya kinailangan ko ang wholesomeness at expertice ni Glesy para maiparada ko naman ang aking mga pantashtik fikchurs oph plawersh nang hindi nawawala ang “for the whole dysfunctional family” factor ng blog ko.  Kaya para sayo, Glesy, maraming maraming salamat.  Kailangang i-schedule na natin ang date natin pag-uwi ko sa Pinas.

Anywey, tama na ang dakdak, Utoy.   Let’s hear it from Glesy!!!

How Bro. Utoy Got His Groove Back

Inaamin ko.  Naging taksil ako sa blogging.  Natapos na ang honeymoon namin ng blog ko at ngayon, ang dating romantic alliance ko with her ay nagiging isa nang… obligasyon.  Di na ako kasingkilig makita sya pagkagising sa umaga at di na rin ako kasing excited sa aming nightly siping.   Tulad ng isang tunay na misis, nagiging demanding na ang blog ko, high maintenance, mabunganga at nagiging sumpungin.  (kung papaano, di ko alam.  basta bungangera’t sumpungin ng blog ko.  tapos.)  At pakiramdam ko lagi, kung may masamang nangyayari sa relasyon namin ng blog ko, ako lagi ang may kasalanan.  Laging na lang ako, ako, ako!  Parang gusto ko munang kumalas sa pangungunyapit ng blog ko at maranasan ulit ang mga gabi kung saan masaya kong nagagawa ang mga gusto ko nang walang sagabal o pangangalabit, tulad ng paggagantsilyo ng medyas at pagbuburda ng punda panonood ng TV at pagpe-prenster.

Medyo Nagmahal na Araw

Di po ako Hiatus Mode.  Wala lang po talaga akong ganang magblog. At wala rin po kasi akong maisulat ng matino.   Parang ayoko nang magblog muna.  Pwede po ba?