Stained Glass Window of the Day: Raising Jairus’ Daughter

Ang window na ito ay kuha ko sa loob ng Eglise de St. Louis sa gitna ng syudad ng Grenoble, Isere, France.  Moderno ang disenyo (1920s lang yata) at matitingkad ang kulay, very vivid ang scene na ito ng muling pagkabuhay ng anak na babae ni Jairus.

* * * * *

Toxic.  Andami kong papers na ginagawa, andaming exams, andaming reports.  Idagdag pa dyan itong Concert na gagawin namin sa October 16 sa Simbahan ng Sta. Cruz.  May ipe-present ang mga seminarians na mga pitong kanta (the rest eh puro mga pari na ang kakanta) at dahil ako ang music coordinator ng mga estudyante eh pinapaproblema sa akin ang lahat ng ito. Huh?  One month practice lang?  Para namang ganung kadaling kaladkarin sa practice ang mga hinayupak kong kasama sa seminaryo.  As of the moment eh isang song pa lang ang napapasada namin.  Hayz…  Mag-videoke na lang kaya kami?

Sa mga nais makapanood ng mga seminarians na nagkakalat: sa October 16 po ang concert na ito, sa Sta.Cruz Church, malapit sa Carriedo Station ng LRT 1.  Pinamagatan po itong “Alay-Awit:  A Night of Songs with Priests and Seminarians” featuring ang isang jologs na singing priest mula sa Cebu, at syempre, kaming mga tone deaf na seminarians, plus mga tatlo pang pari na naglakas loob kumanta dahil di-umano’y lagpas 90 ang score nila sa videoke.

May catch po:  500 pesoses ang ticket.  Ang mahal, ano? Kahit sarili kong ate, di ko mabentahan, sa sobrang hiya kong magbenta ng mamahaling ticket sa walang kakwenta-kwentang kanta namin on that day.  Hehehehe…

God bless!

Bisami?

Maynila, 2007, tanghaling tapat.  Kagagaling ko lang ng eskwela nang makasalubong ko ang dalawang bulag sa may ibabaw ng overpass ng Guadalupe Station ng MRT.  Madalas na akong nakakakita ng mga bulag na kumakanta at nag-gigitara sa daan para kumita ng konting pera.  Hinfak, suki ako ng isang bulag singing sensation (bss) sa may Cubao, malapit sa station ng mga bus papuntang Bulakan.  Matagal ko nang iniimagine kung paano nasulat ni BSS (Bulag Singing Sensation) ang mga katagang “Donation Box: Salamat Po” sa papel nang tama ang spelling.  Di naman sa minamaliit ko ang kakayanan ni BSS na mag-spell pero bulag kaya sya, di ba dapat in brylle (tama ba spelling, dedpish?) sya magsulat?  Anyway, basta fan ako ni manong BSS sa kanyang mga road gigs.  Nauubos ang mga barya ko sa kakarequest (barya ang binibigay ko kasi may tunog yun pag pinatak sa collection box, parang signal yun kay manong na kakanta na sya).  Binabangga-bangga na nga ako ng mga pedestrian kasi naman, tumitigil talaga ako para makinig sa mga songs ni manong.  In fact, may isang song sya na di ko alam ang title pero namemorize ko na dahil lagi nyang kinakanta:

“Tutulungan kitang malimot mo sya,
ibabalik ang dati mong sigla.
Aking gagamutin, puso mong sinugatan,
sugat na dulot ng salawahan.”

Parang ganyan yata ang lyrics.  Sa mga kablog ko, sinong nakakaalam ng title nito?  Kakaiba ang mga choice of songs ni Manong.  Mga di ko alam lahat.  Parang may sarili syang BSS hot accoustic remix.

Anyway, mabalik tayo sa dalawang bulag na nakita ko sa MRT station.

Ang dalawang bulag ay mag-asawa.  Mga siguro in their 50s na sila.  Mukhang may kinuha silang mga makeup and wardrobe manager dahil pinaka-original sila sa lahat ng BSS na napanood ko sa Pinas.  Si manong ay nakacowboy hat,  boots, leather vest, at aviator shades, samantalang si manang naman ay naka-knitted na vest na malalaki ang butas, nakablack na blouse na parang kulambo, kontodo make-up na lahat kulay violet, at ang buhok nya ay parang kay Shirley Temple.   Kung di nyo kilala si Shirley Temple at tinatamad naman kayong mag-google eh ganito na lang:  alam mo yung batang babae sa logo ng Goldilocks?  Ganun na ganun ang buhok nya.  At blonde kung blonde.  Napaisip ako, alam kaya ng mag-asawang BSS na ito na napagtripan sila ng nagdamit sa kanila?

Anywei, tuloy ang kwento.  Heto na nga’t papalapit na ako sa mag-asawa na mukhang katatapos  lang mag-lunch, nang magsimula si Manong na maggitara…

Whoa!   Ang galeng ni manong!  Laglag ang panga ko sa husay niya mag-plucking.  As in, ikalalagnat mo ang talent nya.  Daig si Jimmy Hendrix.  Partida pa yan dahil luma ang electric guitar ni Manong at medyo parang kalawanging lata ang tunog ng kanyang sound system.  Namangha talaga ako’t napanood sa instant unplugged concert ni Manong.  Grabe, parang si Manong na yata ang guitar’s answer to Susan Boyle pagdating sa mga undiscovered talent.  Samantala, si Manang BSS naman ay kakapa-kapa sa asawa nya hanggang sa madakma nya ang mikropono nito (not that mikropono).  Itinutok na nya sa kanyang bibig ang mikropono ni Manong (anlaswa nyo, anoba) at sinimulan na nyang kantahin in her husky sultry silky contralto voice na may vibrato pa ang isa sa mga all-time classic favorite ng mga bidyokehan.

“Bisami… Bisami mutsu… 
Kumu si pwirasta nutchi la oltima bis…”

Tumataginting na 23.75 pesos ang inilagay ko sa collection box ng BSS couple para sa kanilang naihandog na ultimate musical entertainment para sa mga commuters sa katanghaliang tapat.  Bravo!  Ang galing po!  At nagrequest pa talaga ako ng “You don’t have to say you love me” ni Elvis Presley.ü  Sayang nga lang at wala akong videocam that time.  Kung hindi ay naging youtube sensation na rin sana sila at malay mo, mag-guest din sila sa Oprah o sa Ellen Degeneres Show.

* * * * *

Halata bang wala akong matinong maisulat?

Anyway, ang ating Stained Glass Windows of the Day and Night and Morning Too ay ito!

Napicturan ko ito nung grand EB namin nina Rev Siopao at P0kw4ng sa Roma, noong patakbo naming pinuntahan ang Basilica of Sts. Peter and Paul Outside the Walls.  Hindi po sya abstract art, at technically, hindi rin po yari sa glass ang window na ito kundi sa isang uri ng translucent alabaster, ayon na rin sa kwento sa akin ni Aling Wiki.    Ang galing, ano?  Pwede palang gawing bintana ang isang uri ng bato.  Hinfak, hirit na rin ni Aling Wiki, ito ay talagang usong usong bintana ng mga medieval churches noon sa Italy.  Gayunpaman, 19th century addition lang daw ang bintanang ito kasi ito’y isa sa mga donations ng mga benefactors ng Simbahan noong i-restore ang Basilica matapos itong masunog noong 1834.  Hmmm… parang wala na yatang di alam itong si Aling Wiki ah.

God bless!

Utoy’s Pop Quiz Ek-Ek: What does your church wear reveal about you?

Nainspired ako sa success ng mga FaceBook quizzes (na madalas walang kwenta), syempre, gusto ko ring gumawa ng pareho (yung wala ring kwenta).  Gaya-gaya lang, pauso, ganun.  Ang napagdiskitahan kong topic ay ang ating usual Sunday wear, yung mga soot-soot natin kapag nagsisimba tayo, at kung anong sinasabi nito tungkol sa atin.  Bakit kamo yun ang napili kong tapic.  Kasi gusto ko at kasi blog ko ito.  Wag ka nang magulo, kumuha ka na ng bolpen at isulat sa palad nyo ang sagot(sayang ang papel, save the forest tayo).  Sige na’t multiple choice naman ito.  At syempre, true to FaceBook tradition, this quiz is “scarily accurate!” 

Medyo Nagmahal na Araw

Di po ako Hiatus Mode.  Wala lang po talaga akong ganang magblog. At wala rin po kasi akong maisulat ng matino.   Parang ayoko nang magblog muna.  Pwede po ba?

Animersheri ek-ek (with recipe!)

Tingnan mo nga naman.  Isang taon na ang blog ko!  Nakaraos din ang low-profile kong cyber-tahanan.  And to think, bobo ako tungkol sa computers at sa internet.  And to think, nabola lang naman ako ni Bluep na mag-blog.  And to think, gusto ko lang magka-outlet for writing.  And to think… and to think… uhhhmmm… think positive?

Barubal na nga ba si Utoy?

Uninspired si Utoy today.  May krisis kasi ako…

Last week lang eh sobrang excited akong magsulat tungkol sa mga Larawang Pang-Majorette Part II pero dahil bisi-bisihan nga ang Kuya Utoy ninyo eh naudlot.  Pero ngayong kadarating ko lang galing bakasyon (na naman?!) sa Lisieux eh parang nawala lahat nang enthusiasm ko.  Ayoko nang gawin.

Don’t get me wrong:  di pa ako sawa sa blogging.  It’s just that napakabastos ng susunod kong “Larawang Pang-Majorette.”  May iilang tao na ang nagsabi sa akin (mga eleven na sila) na maging maingat ako sa mga ginagamit kong salita sa Web.  Napansin nila na medyo barubal na ang mga nilalaman ng blog ni Bro.Utoy.  To their words, nagiging “unbecoming of a seminarian” na ang gwapong blogger na ito.   Matapos kong mahanap sa online dictionary ang meaning ng “unbecoming” eh napaisip talaga ako at nalungkot.  Oo nga, nagiging bastos na ang blog ko.  Kung kelan more than five na ang mga readers ko eh lalo akong naging reckless sa paggamit ng salita.  Masyado ko nang pinaninindigan ang taytol ng aking blog at nagiging out of line or off-colored na ang mga jokes ko.  Baka nga ang image ko na ngayon eh gwapo pero balasubas na seminarista na lang.  But really, there’s more to Utoy than that…

Mga Newbies na May Bangis!

Una sa lahat ay dumating na sa blogosphere ang Gwapito!  Mga ka-blagadag, dalawin ninyo ang site ni Gwapito, ang tagapagmana ng aking nag-uumapaw na ka-cute-an.   hehehe…  Ang totoo nyan eh kung di pa ako nag-Friendster kanina (which is bihira kong gawin) ay di ko malalaman na ni-launch na niya pala ang kanyang spanking new blog sa WordPress.  Yan tuloy, di ko nagawan ng launch.  Gayunpaman, di pa huli ang lahat, Mang Kadyo, di pa huli ang lahat.  Teka sino nga pala si Gwapito?  Sya ay isa sa mga miyembro ng aming angkan na nagmana ng sumpang kagwapuhan na kailangan naming tiising dalhin habangbuhay.  Minsan na niya akong nilapitan para itanong, “Bakit ganun, Tito Utoy?  Bakit kinakailangang maging gwapo tayo?  Nahihirapan na ako…  There’s more to Gwapito than being gwapo…” 

Ang Kapitagpitagang School Project ni Jhaynee (wakamakelam, blogkoto…)

May trangkaso ako so lumayo kayo sa akin at may sumpong ako.    Seryoso ako today.  Sa mga oras na ito, si Jhaynee lang ang ie-entertain ko. hmmm… entertain, parang kuya Germs lang.

you:  Sino namang Jhaynee yan ha?

Si Jhaynee  ay isang dalagang blogger na namamayagpag on-line mahigit isang taon na.   Madalas nyang topic ay tungkol sa pag-aaral, sa pakikipagrelasyon, sa personal nyang repleksyon at pilosopiya sa buhay.  In fact, ang last post niya ay isang napakasenswal at maimahen na tula tungkol sa… tambutso, with matching picture pa ng paso sa binti.  Siya ay isang estudyante ng UP Visayas College of Management na gustong gumawa ng bunggang bunggang project para mapansin naman siya ng crush nyang teacher na si Sir Ramirez.  Gusto nyang magreport tungkol sa makababalaghang daigdig ng blogging at naisipan niyang mambulahaw makiusap sa mga kapwa bloggers niya upang tulungan siya sa project na ito sa pamamagitan ng pagsagot sa kanyang tatlong mahiwagang tanong.  (Dalawin nyo ito para mabasa nyo ang offer nya, may puppy eyes pa talaga.) 

Di ko kilala personal si Jhaynee, di ko pa sya nakita ng harapan o kahit pa-sideview lang, di nya ako ka-Plurk, ka-YM, ka-Twitter o ka-Friendster.  Di rin sya madalas sa blog ko (nagparinig ba daw) at ako rin sa kanya.  Kinagat ko ang offer nya dahil pakiramdam ko eh napakabait niyang bata lalo na nung nabasa ko ang post niyang ito.  (tadtad na ng link ang post na ito ah.)  Isa pa, kasi ang ganda nya sa Avatar nya.  Parang si Patani lang.

Kaya, Jhaynee, kung sino ka man, nasaan ka man, para sayo ang trangkasuhing post na ito.  Heto na ang mga sagot sa mahihiagang tanong….

“uuhhhmmm… what’s your sign ba?”

Isa sa mga katangian ko bilang isang Capricorn eh wala akong kabilib-bilib sa mga horoscope-horoscope na yan.  Gayunpaman, merong kakaibang appeal para sa akin ang latin names ng zodiac signs sa horoscope.  Exotic na exotic kasi ang dating.   Pero, buti na lang kamo at walang tagalized version ang zodiac signs.  Kung nagkataon eh nakakatawa siguro:  Halimbawa eh ang Sagittarrius (in tagalog, Namamana na Mama), o kaya eh Aquarius (in tagalog, Taga-igib sa Poso).  Instant jologs, diba?

Here’s another example, kunyari sa isang conversation sa isang blind date, gamit ang Tagalized Zodiac Signs.

“Silangnij” by any other name…

Salamat sa lahat ng bumati sa akin ng Merry Christmas, Happy New Year, Happy 27th Birthday at Happy Three Kings.  Natouched naman ako sa mga mensahe ninyo sa akin na punung nuno ng pangungutya at panlalait pagkagiliw at pagtangkilik. Pagpalain nawa kayo ni Yahweh El Shaddai at ng Mahal na Birhen ng Caysasay!!!  Napansin ko lang, otsenta mahigit ang nagcomment sa last post ko (kalahati yata dun eh spams) pero wala man lang nagtanong kung bakit pang-majorette ang mga larawan na ito.  Wala pong kinalaman dito mga unipormadong kababaihang naging unang sex symbol ng bawat musmos na pinoy at naging role model ng mga future kikays of the country, men and women alike.  Wala rin itong kinalaman sa pagtwirl ng baton at pagsoot ng tasselled boots at pula’t puting military gala uniform habang legal na nagpapakita ng kuyukot at nagpapakalantod sa pagkembot sa gitna ng kalsada sa saliw ng “Boom-tarat-tarat” ng Banda Katorse.  Ang mga larawan ay binansagan kong pang-majorette simply because…