On “Caritas in Veritate”

May sakit ako ngayon so nagkaroon ako ng time for blogging.

* * * * *

It’s been barely a month since Caritas in Veritate was released by Vatican but the news of its publication seemed slow to spread in the Philippines.  I’ve been scouring the local papers for some words about it, but the first social encyclical of Pope Benedict XVI seem not as newsworthy as, say, our politicians being photographed with the US president or his pet dog.  It’s quite  saddening that the world’s most recent knowledge of the Popeever speaking of something socially relevant wasthat misquoted opinion of the Holy Father against the use of contraceptives in the AIDS-stricken African nations.  And what do we make of Caritas in Veritate?  It’s just tad too boring to rouse the media hype.

But we still have plenty of time ahead of us.  Malay ba natin, it’s just picking up its momentum.  Lalo na when the latest Vatican offering on social issues is lauded by experts as Church’s learned dialogue with sociologists, economists and leaders of the land.  The authoritative and modern manner that it was written just goes to show that the Pope has been doing his homework of updating himself to the current global realities.  Reading the encyclical, one cannot but rail to remark how Caritas in Veritate acted like the biblical dragnet (from the Gospel of St. Matthew, you heathens), scouring every important corners and backalleys of the modern society for “occasions of salvation” :  the financial system, the labor unions, bioethical issues, international economic institutions, ecumenism, and even a “espace sacré” for tourism and the plight of the migrant workers.   While we say that Caritas in Veritate packs a social clout, this is not to say that it pales on the theological department.  At each themes and subthemes, Pope Benedict XVI exercised well his vocation of preaching the coming of the Kingdom, by precising on economical and sociological terms, the image of the Kingdom of God.  And for our main man Benny, if our quest ofr the much anticipated Kingdom of God has a soundtrack, it has the words “love” and “truth” all over its refrain.

Personally, I find the English translation of Caritas in Veritate a refreshing, albeit a longish, read, especially when at some rare moments, we’ll find a few very up-to-date English expressions that somehow lent a little zest on the usual conciliar or curial language of the Vatican documents.  Thus, we find phrases like “weaving the networks of charity,”  “putting the breaks on violence,”  “gaining a foothold on economy” and “running on a level playing field,” just to name a vivid few.  Whether the credit for such novelty is due to the genius of the translator or to Pope Benedict himself or even to the alleged ghostwriters of this document (many remarked that Veritas in Caritate is sooo un-Benedict.), I don’t know.  All I know is that omong these “pop-culture” savvy lingo that found a usage in the newest encyclical, my personal favorite is the word “breathing-space.”  The term, breathing-space is found at least four times in the document:  on numbers 3, 11, 20 and the fourth one, it just eludes me right now.  But it’s right there, look for it.   Veritas in Caritate (VC) # 3 spoke of how “truth frees charity from fideism that deprives it of human and universal breathing space”.  VC # 11 reports that “without the perspective of eternal life, human progress in this world is denied breathing-space.”  Then, CV # 20 tells us how “the perspective of charity of Christ remains fundamental in giving breathing-space to our comitment for the development of the people.”  Again, the fourth mention of breathing-space, ikaw na ang maghanap.  Andyan lang yan, pramis.

Now the word “breathing-space” may not perfectly put into nutshell the social message of the Pope, but ican very well be the Holy Father’s one-word critique to the whole world today.  By this word, breathing-space, itcan be conjectured that the world today seemed more and more deprived of its natural function of breathing,  that is, breathing in every sense of the word.  Which means that we are being stifled, held by the neck, strangled, asphixated, not just environmentally, physically or economically, but culturally, morally and spiritually as well.  To breathe without restraint is one of the most basic freedom of every human being, with the breath, the biblical “ruah” as the primordial gift of God to mankind in the book of Genesis.  Thus, to give humankind a space for breathing is to allow the Spirit of God to work in us, as we pursue our paths to progress.  Bringing back the much needed breathing-space in our modernity is a call for us not to stifle or strangle the Gospel values of truth and charity, in the name of economic development.  The pope’s demand for a “breathing-space” is a rallying message that global progress does not consists only of tehcnology, commercial wealth and financial wizardry, but rather it has on its very heart, the welfare of humanity, the living and breathing humanity, which must wholistically benefit from such modernity, and at the same breath (no pun intended), be inspired by the Holy Spirit, who breathes through the two nostrils of truth and charity. 

In Caritas in Veritate # 77, Pope Benedict XVI is telling us, “In every truth, there is something more than we woudl have expected; in love, there is always an element that surprises us.  We should never cease to marvel.”  This is an invitation for us to learn how to gasp in awe and wonder in God’s continous creation  despite all the scientific learning and economic progress we have acquired.  True to the Second Vatican Council’s tradition of “letting the fresh air in the Church,”  the Holy Father is calling us to always reserve a big breathing space for humanity, for the Spirit to work on, that whatever progress we may have attained, it be always geared up towards the sanctity and wholeness of the human person, turhtfully and lovingly on its way towards the Kingdom.

* * * * *

At syempreds, ang ating stainglass window of the day ay ito:

Ito ay isang stained glass window sa Chapel de Notre Dame de l’Assomption ng La Salle en Beaumont, sa parokya namin sa La Mure, France.  Ito ay nagdedepict ng passion ni Christ.  Modern-modernan ang istilo dahil sobrang modern din ang simbahan na ito.

In fact, eto ang altar nya.

at eto naman ang modern rendition nila ng Blessed Mother:

Gawa ang estatwang yan sa isang tipak ng kahoy.  Teka, at eto nga pala ang labas ng chapel:

God bless!

Bisami?

Maynila, 2007, tanghaling tapat.  Kagagaling ko lang ng eskwela nang makasalubong ko ang dalawang bulag sa may ibabaw ng overpass ng Guadalupe Station ng MRT.  Madalas na akong nakakakita ng mga bulag na kumakanta at nag-gigitara sa daan para kumita ng konting pera.  Hinfak, suki ako ng isang bulag singing sensation (bss) sa may Cubao, malapit sa station ng mga bus papuntang Bulakan.  Matagal ko nang iniimagine kung paano nasulat ni BSS (Bulag Singing Sensation) ang mga katagang “Donation Box: Salamat Po” sa papel nang tama ang spelling.  Di naman sa minamaliit ko ang kakayanan ni BSS na mag-spell pero bulag kaya sya, di ba dapat in brylle (tama ba spelling, dedpish?) sya magsulat?  Anyway, basta fan ako ni manong BSS sa kanyang mga road gigs.  Nauubos ang mga barya ko sa kakarequest (barya ang binibigay ko kasi may tunog yun pag pinatak sa collection box, parang signal yun kay manong na kakanta na sya).  Binabangga-bangga na nga ako ng mga pedestrian kasi naman, tumitigil talaga ako para makinig sa mga songs ni manong.  In fact, may isang song sya na di ko alam ang title pero namemorize ko na dahil lagi nyang kinakanta:

“Tutulungan kitang malimot mo sya,
ibabalik ang dati mong sigla.
Aking gagamutin, puso mong sinugatan,
sugat na dulot ng salawahan.”

Parang ganyan yata ang lyrics.  Sa mga kablog ko, sinong nakakaalam ng title nito?  Kakaiba ang mga choice of songs ni Manong.  Mga di ko alam lahat.  Parang may sarili syang BSS hot accoustic remix.

Anyway, mabalik tayo sa dalawang bulag na nakita ko sa MRT station.

Ang dalawang bulag ay mag-asawa.  Mga siguro in their 50s na sila.  Mukhang may kinuha silang mga makeup and wardrobe manager dahil pinaka-original sila sa lahat ng BSS na napanood ko sa Pinas.  Si manong ay nakacowboy hat,  boots, leather vest, at aviator shades, samantalang si manang naman ay naka-knitted na vest na malalaki ang butas, nakablack na blouse na parang kulambo, kontodo make-up na lahat kulay violet, at ang buhok nya ay parang kay Shirley Temple.   Kung di nyo kilala si Shirley Temple at tinatamad naman kayong mag-google eh ganito na lang:  alam mo yung batang babae sa logo ng Goldilocks?  Ganun na ganun ang buhok nya.  At blonde kung blonde.  Napaisip ako, alam kaya ng mag-asawang BSS na ito na napagtripan sila ng nagdamit sa kanila?

Anywei, tuloy ang kwento.  Heto na nga’t papalapit na ako sa mag-asawa na mukhang katatapos  lang mag-lunch, nang magsimula si Manong na maggitara…

Whoa!   Ang galeng ni manong!  Laglag ang panga ko sa husay niya mag-plucking.  As in, ikalalagnat mo ang talent nya.  Daig si Jimmy Hendrix.  Partida pa yan dahil luma ang electric guitar ni Manong at medyo parang kalawanging lata ang tunog ng kanyang sound system.  Namangha talaga ako’t napanood sa instant unplugged concert ni Manong.  Grabe, parang si Manong na yata ang guitar’s answer to Susan Boyle pagdating sa mga undiscovered talent.  Samantala, si Manang BSS naman ay kakapa-kapa sa asawa nya hanggang sa madakma nya ang mikropono nito (not that mikropono).  Itinutok na nya sa kanyang bibig ang mikropono ni Manong (anlaswa nyo, anoba) at sinimulan na nyang kantahin in her husky sultry silky contralto voice na may vibrato pa ang isa sa mga all-time classic favorite ng mga bidyokehan.

“Bisami… Bisami mutsu… 
Kumu si pwirasta nutchi la oltima bis…”

Tumataginting na 23.75 pesos ang inilagay ko sa collection box ng BSS couple para sa kanilang naihandog na ultimate musical entertainment para sa mga commuters sa katanghaliang tapat.  Bravo!  Ang galing po!  At nagrequest pa talaga ako ng “You don’t have to say you love me” ni Elvis Presley.ü  Sayang nga lang at wala akong videocam that time.  Kung hindi ay naging youtube sensation na rin sana sila at malay mo, mag-guest din sila sa Oprah o sa Ellen Degeneres Show.

* * * * *

Halata bang wala akong matinong maisulat?

Anyway, ang ating Stained Glass Windows of the Day and Night and Morning Too ay ito!

Napicturan ko ito nung grand EB namin nina Rev Siopao at P0kw4ng sa Roma, noong patakbo naming pinuntahan ang Basilica of Sts. Peter and Paul Outside the Walls.  Hindi po sya abstract art, at technically, hindi rin po yari sa glass ang window na ito kundi sa isang uri ng translucent alabaster, ayon na rin sa kwento sa akin ni Aling Wiki.    Ang galing, ano?  Pwede palang gawing bintana ang isang uri ng bato.  Hinfak, hirit na rin ni Aling Wiki, ito ay talagang usong usong bintana ng mga medieval churches noon sa Italy.  Gayunpaman, 19th century addition lang daw ang bintanang ito kasi ito’y isa sa mga donations ng mga benefactors ng Simbahan noong i-restore ang Basilica matapos itong masunog noong 1834.  Hmmm… parang wala na yatang di alam itong si Aling Wiki ah.

God bless!

Mga Pangunahing Dahilan Kung Bakit Baduy Pero Bumebenta ang Otcho-Ocho

Patalastas muna.  Salamat kay Reynz sa kanyang suporta sa isang online patimpalak.   Pasensya na, Kamahalan at overaged na pala ang blog ko.  Gayunpaman, touched pa rin ako’t nakabilang ako sa original list mo.  Tenkyu po!üüü

* * * * *

Tag ito.  Tag.  Ibig sabihin eh sarili ko na naman ang pag-uusapan dito sa post na ito.   Nyayksidudels…

Na-tag ako ni Heleinah (new spelling para cute) ng mga eight things.ü  Bakit eight at hindi ten, di ko alam. Siguro, natakot ang original na may pakana ng tag na ito na baka mapagod sa kakaisip ang mga future na mata-tag, medyo binabaan nya ang requirement.  8 things na lang instead of 10 things.  Hmmm… merciful!

Anyway, tama na ang dada.  Eto na ang Limang Eight Things About Me. 

Utoy’s Pop Quiz Ek-Ek: What does your church wear reveal about you?

Nainspired ako sa success ng mga FaceBook quizzes (na madalas walang kwenta), syempre, gusto ko ring gumawa ng pareho (yung wala ring kwenta).  Gaya-gaya lang, pauso, ganun.  Ang napagdiskitahan kong topic ay ang ating usual Sunday wear, yung mga soot-soot natin kapag nagsisimba tayo, at kung anong sinasabi nito tungkol sa atin.  Bakit kamo yun ang napili kong tapic.  Kasi gusto ko at kasi blog ko ito.  Wag ka nang magulo, kumuha ka na ng bolpen at isulat sa palad nyo ang sagot(sayang ang papel, save the forest tayo).  Sige na’t multiple choice naman ito.  At syempre, true to FaceBook tradition, this quiz is “scarily accurate!” 

Oh meyn, top teyn!

May mga kakaibang pangyayaring nagaganap sa aking blog.  Una ay sa araw na ito lang ay nakatanggap ako ng 107 spams.  Siguro, normal lang ito sa ibang bloggers pero sa akin, wierd ito, kasi in a week, di sumosobra sa dalawa o tatlo lang ang spam comments na natatanggap ko.  Pangalawa, biglang nabago ang itsura ng blog ko.  Ang blog roll ko ay biglang lumitaw, not on the sidebar, but on the bottom of the page.  Hmmm… Na-virus kaya ang blog ko?

Pero hindi iyan ang tunay na mahalaga sa akin.  Ansaya-saya ko dahil may natanggap akong comment from HRH Reyna Elena the other day.  May surprise daw sya sa akin.  Syempre, kapag ang Reyna ang nagsabi sayo nyan, magkandarapa ka dapat, diba?  Yun nga ang ginawa ko at ito ang tumambad sa aking mga matang may vow of chastity  (salamat pala kay Darbz kasi ninenok ko sa site ng Exodians ang screen capture na ito):

Ang Di Mo Akalaing Advantages ng Pagkakaroon ng Nanay sa Kabilang-Buhay

Ang akala ng lahat, nag-OFW ako dito sa France kaya panay ang parinig nila ng mga pasalubong pag-uwi ko.  Nyemas naman eh.  Seminarian po ako, di naman po ako nag-engineer, nag-programmer, nag-nurse, nag-seaman o nag-teacher sa ibang bansa.   Kung may kinita man ako sa pagbabasbas ng patay o panggogoyo ng mga kabataang Pranses tungkol sa salita ng Diyos, eh istampita’t nobena lang ang kayang bilhin nun.

Ang Kasaysayan ng Pan-Fried Pink Salmon with Mustard and Cream Sauce

Nakalimutan ko na holiday nga pala kahapon.   Ibig sabihin ay di papasok ang katulong namin kahapon so walang ibang magluluto kundi ako.  Hayun, sa sobrang kakapanood ng parada at musiko kahapon ng umaga eh SMY, meron na lang akong 20 minutes para magluto! 

How Bro. Utoy Got His Groove Back

Inaamin ko.  Naging taksil ako sa blogging.  Natapos na ang honeymoon namin ng blog ko at ngayon, ang dating romantic alliance ko with her ay nagiging isa nang… obligasyon.  Di na ako kasingkilig makita sya pagkagising sa umaga at di na rin ako kasing excited sa aming nightly siping.   Tulad ng isang tunay na misis, nagiging demanding na ang blog ko, high maintenance, mabunganga at nagiging sumpungin.  (kung papaano, di ko alam.  basta bungangera’t sumpungin ng blog ko.  tapos.)  At pakiramdam ko lagi, kung may masamang nangyayari sa relasyon namin ng blog ko, ako lagi ang may kasalanan.  Laging na lang ako, ako, ako!  Parang gusto ko munang kumalas sa pangungunyapit ng blog ko at maranasan ulit ang mga gabi kung saan masaya kong nagagawa ang mga gusto ko nang walang sagabal o pangangalabit, tulad ng paggagantsilyo ng medyas at pagbuburda ng punda panonood ng TV at pagpe-prenster.

Animersheri ek-ek (with recipe!)

Tingnan mo nga naman.  Isang taon na ang blog ko!  Nakaraos din ang low-profile kong cyber-tahanan.  And to think, bobo ako tungkol sa computers at sa internet.  And to think, nabola lang naman ako ni Bluep na mag-blog.  And to think, gusto ko lang magka-outlet for writing.  And to think… and to think… uhhhmmm… think positive?

SMY, Utoy, You Crepe! (Wholesome)

Sako guid kaayo si Toto Utoy subong, ti, dispensa kun waay guid sya tyimpo makadalan sa mga migo kag miga nya sa blogosphere… haw.

Arrrgghh…  anong ginagawa ko?  Ni hindi nga ako ilonggo.  (tama ba, IFM? my hiligaynon is rusty.) Wala na akong time mapagbloghop.  Ni wala nga akong nagagawa pa para sa anniversary ng blog ko.  Parang kailangan ko na yata ng guest blogger. Glesy d’Great, where are you? 

Ang kwaresma kasi ang next na pinakabusy na panahon sa buhay ng mga pari at seminarista.  Eh dito sa kabundukan, ok lang sana kung isang parokya ang hinahawakan namin.  44 parishes!  Yep, apatnapu’t apat na parokya ang hawak ng community namin dito.  Ganun kakonti ang mga paring nagsisilbi sa France.  Di tulad sa atin sa Pinas, tig-isang parokya ang pari, kung minsan, dalawa o tatlo pa sila sa isang simbahan lang.  Kaya naman dito, kahit ako na seminarista lang, pinagbe-bless na ng patay, pina-aattend ng meetings, pinag-aanimate ng mga ministries.

Speaking of animating ministries, isang araw eh naisipan kong surpresahin naman ang mga bata sa weekly Catechism class nila sa kabayanan.  I decided to cook some crêpes for them.